Ik dacht dat ik mijn allerlaatste rijles zou afronden. Een mooie stap richting vrijheid. Maar tijdens die rijles kreeg ik een kop-staartbotsing met een vrachtwagen. Achteraf hoorde ik van mijn letselschadeadvocaat iets wat mij extra schrok: ik reed niet in een lesauto, maar in een persoonlijke auto. Daarom wil ik anderen ook waarschuwen: kijk altijd goed na waarin je rijdt en of alles klopt.

Na het ongeluk bleef alles in mijn hoofd hangen. Ik kreeg hartkloppingen, vooral na bewegingen. Eerst dachten we aan paniekaanvallen door trauma. Daarom begon ik met EMDR-therapie, in de hoop dat het beter zou worden.

Ondertussen volgde ik een BBL-opleiding tot pedagogisch medewerker en werkte ik bij Partou. Maar ondanks de therapie veranderden mijn klachten. Tijdens mijn stage kreeg ik mijn eerste echte aanval: hartkloppingen, duizeligheid en een vreemd gevoel. Samen met mijn stagebegeleiders probeerden we mijn taken en uren tijdelijk aan te passen om triggers te vermijden. We hoopten dat dit zou helpen.

Een maand later kreeg ik een heftigere aanval, met een voorgevoel, hartkloppingen, vreemde bewegingen en geluiden met mijn mond. Toen hebben we samen besloten om te stoppen met mijn werkplek. Dat deed pijn, maar het voelde niet meer veilig voor de kinderen. Tot op de dag van vandaag hoop ik dat ik nooit een kind bang heb gemaakt.

Later bleven de aanvallen terugkomen. Familie en vrienden zeiden steeds vaker: “Dit lijkt geen paniekaanval.” Uiteindelijk trok ik aan de bel en kwam ik bij SEIN terecht. Daar bleek dat ik frontale epilepsie heb.

Ik ben nu 25 jaar en het blijft wennen. We zoeken nog naar medicatie die goed werkt en ik ben nog steeds in onderzoek. Maar één ding weet ik zeker: ik laat dit mij niet stoppen. Ik ben mezelf opnieuw aan het herpakken — stap voor stap.

#DOORGAAN!