In november 2025 werd ik wakker met twee ambulancebroeders naast mijn bed. Dat is toch wel een bijzondere manier om wakker te worden, dacht ik. Op dat moment had ik nog geen idee dat mijn leven vanaf toen zou veranderen.

In het ziekenhuis vertelden ze me dat ik in mijn slaap een epileptische aanval had gehad. “Heb ik weer,” was mijn eerste gedachte. Daarna kreeg ik te horen dat ik zes maanden niet mocht autorijden, tenzij de MRI en het EEG geen afwijkingen zouden laten zien. Gelukkig waren beide onderzoeken goed en werd het rijverbod uiteindelijk teruggebracht naar drie maanden.

Helaas bleef het daar niet bij. In januari werd ik opnieuw wakker in een ambulance. Ik wist meteen: het is weer raak. Dit keer betekent het een jaar niet autorijden. Na uren op de spoedeisende hulp kreeg ik de diagnose epilepsie en moest ik starten met medicatie.

Door alles wat er was gebeurd en de angst die ik ontwikkelde om alleen op pad te gaan, ben ik eerst gestart bij de praktijkondersteuner. Van daaruit ben ik doorverwezen naar een medisch psycholoog, waar ik nog steeds werk aan het verminderen van die angst en het hervinden van mijn vertrouwen.

Tot nu toe heb ik gelukkig geen grote aanvallen meer gehad. Wel ervaar ik soms déjà vu-momenten of een voorgevoel dat er een aanval zou kunnen komen. Dat blijft spannend, maar ik probeer stap voor stap mijn leven weer op te pakken.