Sinds dat ik 2 ben heb ik epilepsie. Het begon allemaal met absences. Absences zijn erg kleine aanvalletjes waarbij je even ‘weg bent’. Je ogen blijven open maar alles wat er gebeurd maak je niet mee, het lijkt voor omstanders alsof je overal ‘doorheen’ kijkt. Daarnaast schudde ik ook als ik wilde drinken. Zodra ik wilde drinken, viel het voor mijn mond over mijn shirt en broek. Dit was natuurlijk nooit fijn en moest ook vaak andere kleren aantrekken. Toen ik 15 jaar was en ik aan het werk was, kreeg ik mijn eerste tonisch-clonische aanval. Van collega’s kreeg ik te horen dat ik achterover viel met mijn hoofd op een rand. Toen dit gebeurde hebben ze direct de ambulance gebeld omdat ze niet wisten wat ze moesten doen en natuurlijk ook vanwege de grote hoofdwond. Hier weet ik niks meer van, ik weet alleen nog dat ik aan het werk was en dat ik in de ambulance lag. Wat hier tussendoor gebeurd is, weet ik niet. Hierna zijn er flink wat onderzoeken geweest en ben ik een aantal keer opgenomen bij Kempenhaeghe voor een 24-uurs EEG en nog een 2 dagen verschillende scans. Samen met de neuroloog hebben we verschillende medicatie uitgeprobeerd. Zowel de dosis als de soorten medicatie, dit is een heel lang traject geweest. Tussendoor heb ik nog flink wat aanvallen gehad waarbij ik ook fysieke schade aan mijn schouders heb opgelopen. Dit leidde uiteindelijk tot een schouder operatie. Sinds oktober 2022 ben ik gelukkig aanvalsvrij en is de medicatie goed afgestemd. Wel is er door de onderzoeken naar voren gekomen dat ik nooit van mijn epilepsie af kom. Epilepsie heeft dus niet alleen mentale invloed, maar kan dus ook fysieke schade aanbrengen. Nu ben ik zelf aan het werk bij Kempenhaeghe in de woonzorg, dit geeft natuurlijk extra voldoening. Ook al lijkt het lastig, uiteindelijk leer je met epilepsie leven!