Op mijn 33 ste kreeg ik de diagnose epilepsie..
Daar ging een lange weg aan vooraf.
Lange tijd werd gedacht dat het psychisch was.
Ontstaan door een life event,het overlijden van mijn moeder..
Ik lag om de haverklap op de grond,de ambulance is regelmatig gebeld omdat ik weer ergens lag..
Ik ben volgestopt met antidepressiva in de hoop dat het zou stoppen.
Dat was niet het geval..
Ik werd opgenomen op de PAAZ maar de klachten bleven.
Ik heb zelf regelmatig gevraagd of er niet een foto van mijn hoofd gemaakt moest worden.
Ik had het idee dat er meer aan de hand was.
Dat hoefde niet,het was psychisch..het had tijd nodig..
Totdat de bedrijfsarts het welletjes vond het en ervoor zorgde dat er eindelijk onderzoeken plaats vinden.
EEG,MRI..
En al heel snel werd duidelijk dat het epilepsie was.
Tonisch Clonisch.
Al vrij snel werden de aanvallen minder,de medicatie sloeg aan.
Ik had door het hele gebeuren,dat duurde een aantal jaren wel een behoorlijke klap gehad .
Niet voor vol aangezien worden, antidepressiva die geen goed doet.
Van alle ellende was ik op de PAAZ 25 kilo afgevallen.
Kortom ik was niet veel waard..
Ik zeg nog steeds ik heb niet geleefd,ik werd geleefd!
En toen kwam er iets anders in beeld..
Ik begon regelmatig heel gek te lachen! Niet 1 keer per dag maar dat kon 6,7 keer op een dag voorkomen..
En het laat zich raden,ook dit was psychisch!
Een reactie op al datgene wat gebeurd was,dat was toen de conclusie van de neuroloog in het ziekenhuis.
Mijn omgeving versleet mij voor gek.
Zo was ik met iemand aan het praten,en ineens voelde ik het kriebelen in mijn rechtervoet,vervolgens kreeg ik kippenvel op mijn rechterarm en verloor ik traanvocht en ik begon ineens heel gek,onnatuurlijk te lachen.
Dat kon een minuut maar ook 2 minuten duren..
Het eindigde steevast met een snurk!
Ik wist dat ik het deed maar kon niet zeggen,ho stop!
En na een paar aanvallen was ik doodmoe..
Ik werd steeds onzekerder..,ik voelde het niet aan komen,ineens was het daar .
In de rij bij de supermarkt,op het werk of in gesprek.
Als het achter de rug was zei ik ook steevast
” Ik heb weer gek gedaan”!
Ik werd een schim van mijzelf.
De antidepressiva slikte ik nog steeds,ik liep bij de psycholoog en zij was het die toen tegen mij zei.
Misschien moet je eens contact opnemen met SEIN.
Dat deed ik destijds,een telefoontje naar SEIN in Zwolle,ik deed mijn verhaal en er werd een afspraak ingepland met de neuroloog..
Tijdens dat gesprek werd al snel duidelijk,er is meer aan de hand.
Er vonden onderzoeken plaats,ik werd opgenomen in de epilepsiekliniek..
Die opname duurde uiteindelijk 18 weken..De antidepressiva werd als eerste afgebouwd toen ik binnen kwam..
De diagnose die ik kreeg was gelastische epilepsie.
In mijn geval uitte zich dat in lach aanvallen.
Omdat bekend was waar het door kwam,een cavernoom met bloeding in de rechter slaapkwab ben ik al vrij snel het traject voor epilepsie chirurgie ingegaan..
En 6 maanden later werd ik al geopereerd..( dit jaar 19 jaar geleden)
De operatie vond plaats in het VU mc in Amsterdam.
Voor de operatie zijn de risico’s besproken..
Het risico in mijn geval zou kunnen zijn dat ik in een depressie terecht zou kunnen komen..
Komt doordat de operatie aan de kant van de emotie zou plaats vinden..
Ik hoorde het aan maar ik kon me er geen voorstelling van maken.
De operatie vond plaats,alles ging goed.
Euforie,blij dat het achter de rug was,de aanvallen weg bleven…
En niet lang daarna zakte ik in een zware depressie,een opname van 3 maanden volgde..
Een zwarte periode .
Maar die kwam ik te boven door therapie ( zonder antidepressiva!).
Ik blijf sindsdien wel gevoelig voor somberheid..
Toen het op een gegeven moment beter met me ging,was er 1 ding wat ik wilde.
Gerechtigheid,die 3 jaar die me afgenomen waren doordat het ziekenhuis vol hield dat het psychisch was.
Dit zonder onderzoek om andere aandoeningen uit te sluiten.
Het werd een 7 jaar durende letselschade zaak tegen de psychiater en het ziekenhuis.
Ik heb de zaak gewonnen, mijn gelijk gekregen,daar deed ik het voor..
Ook wilde ik verder met mijn leven.En dat ik gelukt,al is dat met vallen en opstaan..
Aan de operatie heb ik ook Niet Aangeboren Hersenletsel overgehouden..
Ik ben van karakter veranderd en mijn geheugen is heel slecht.
Het goede nieuws,de lach aanvallen heb ik nooit meer gehad,en de grote aanvallen,6 jaar geleden is het alweer dat ik een grote aanval had met de ambulance op de stoep omdat ik hard was gevallen in de badkamer.
Dus met medicatie is dat goed onder controle..
Zelfs met een medicatiewisseling 3 jaar geleden heeft hier gelukkig niets aan veranderd.
Het leven valt niet altijd mee,ondanks dat het met de aanvallen heel goed gaat..
Maar ik doe mijn best en probeer wat van het leven te maken en geniet vooral van de kleine dingen…