Hallo ik ben Amber en 26 jaar .
Bij mijn geboorte heb ik zuurstof tekort gekregen en heb daar CP (cerebrale parese) aan overgehouden waardoor ik ook epilepsie heb gekregen. Jaren lang had ik geen last van epilepsie tot een dag voor mijn 9de verjaardag. Van af die dag is mijn leven totaal veranderd.
Als kind besef je je nog niet zo goed wat het allemaal voor gevolgen gaat hebben op je leven. Maar hoe ouder je wordt hoe meer je je gaat beseffen wat de epilepsie allemaal tegen werkt en je niet het leven kan leven zoals je wil.
Vergeleken met veel andere mensen met epilepsie is mijn aanval niet hevig te noemen ( ben dan even in dromenland zeg ik wel eens tegen mensen als ik moet uitleggen hoe mijn aanval is). Ik besef me echt wel dat vergeleken met veel andere mensen ik niet zo’n heftige vorm van epilepsie heb maar dat maakt het leven misschien juist ook wel lastig. Van af de buitenkant kunnen anderen niet zien dat je iets mankeert maar van binnen is het er wel.
Zien hoe de mensen om je heen doorgaan met hun leven en van alles kunnen doen wat ik zelf niet kan/mag doen door de epilepsie.
Voor mezelf voelt het als dat de tijd stil staat terwijl die bij de mensen om me heen door tikt.
Vaak wordt er gezegd iedereen groeit in zijn eigen tempo maar voor mij voelt het dat ik de laatste paar jaar juist achteruit ga en dingen steeds lastiger worden om het zelf te doen. Afhankelijk ben van anderen om sommige dingen te ondernemen/ kunnen doen