Op mijn 43ste kreeg ik, door een klein herseninfarct, mijn eerste epileptische aanval. En dat is helaas niet meer overgegaan. Gelukkig is het,op af en toe een kleine gewaarwording,wel zover onder controle. Maar de gevolgen blijven toch altijd op de achtergrond sudderen. Ondanks dat het zo goed gaat is er altijd de angst dat er weer een aanval kan komen. Naarmate ik ouder ben geworden is dat gek genoeg erger geworden. Als ik maar iets “geks” hoor in mijn oor,of even een raar gevoel in mijn hoofd heb,wat iedereen weleens heeft,gaan meteen alle alarmbellen af. Kortom het heeft nog steeds invloed op mijn leven. Hoewel ik probeer er weinig dingen voor te laten.