In oktober 2009 begon het bij mij, toen ik 11 maanden oud was. Mijn ouders en familie merkten dat ik steeds naar boven keek en staarde, wat zij als iets vreemds herkenden. Mijn overgroot oma had ook epilepsie, en mijn ouders herkenden mijn blik in die van haar. Hierdoor werden zij bezorgd en zijn ze meteen naar het ziekenhuis gegaan om het te laten onderzoeken. Later bleek dat dit een kleine aanval was, voorafgaand aan een reeks van grotere aanvallen die in de dagen daarna volgden. Binnen een week kreeg ik de diagnose epilepsie, maar hoe ernstig het precies was, wisten de artsen toen nog niet.

Vanaf 11 maanden oud kreeg ik de medicatie Depakine. Dit medicijn werkte bij mij heel goed, waardoor de artsen dachten dat het misschien iets tijdelijks was. Daarom begon ik rond mijn vierde levensjaar met het afbouwen van de medicatie. Op het moment dat alle medicatie uit mijn bloed was, kreeg ik opnieuw veel aanvallen.

Mijn ouders zijn diezelfde nacht nog naar de spoedeisende hulp gegaan. Daar werd ik onderzocht en opgenomen. De aanvallen waren heftiger dan ooit en kwamen achter elkaar. Al snel werd duidelijk dat ik weer medicatie nodig had.

In de tussentijd hadden mijn ouders zich verdiept in Depakine en zij wilden niet dat ik dit opnieuw zou gaan gebruiken. Ze merkten dat ik met deze medicatie veel vermoeider en huileriger was dan zonder. Daarom ben ik overgestapt op het medicijn Keppra. Met deze medicatie ging het goed en kwamen er nog maar heel af en toe kleine aanvallen voor. Wij waren al heel blij dat het zoveel minder was.

In deze periode kreeg ik ook meerdere EEG-onderzoeken, onder andere in een kliniek in Zwolle. Daar kijk ik nu met een goed gevoel op terug. Ze deden er alles aan om het mij zo prettig mogelijk te maken.

Op mijn 10e kreeg ik weer last van abscance aanvallen wat erg vervelend was waardoor mijn ouders mij hebben laten ophogen met medicatie. Vanaf toen begon ik ook meer te merken dat ik anders was. In mijn hoofd anders dan. Zo lieten kinderen mij ook zeker voelen. ik werd niet uitgenodigd op kinderfeestjes omdat die ouders de verantwoordelijkheid niet wilden ervaren. Als jong meisje is dit natuurlijk het aller pijnlijkst om dat te moeten ervaren.