Jaren geleden kreeg ik voor het eerst een aanval. Ik was 18 en het enige dat voor mij veranderde was dat ik geen alcohol meer mocht drinken, wat ik toch al weinig deed en dat ik geen auto mocht rijden. Ik had ook nog niet concrete plannen voor rijlessen.
Ik kon prima mijn leven leiden zonder te lijden onder de veranderingen in mijn leven. Ik kon gewoon studeren, switchen van studie en een bijbaan nemen.

Na enkele korte aanvallen had ik nergens last van en niemand wist er iets vanaf. Bij mijn 2de studie wist niemand in het gebouw van mijn ziekte en medicatie en ook bij andere sollicitaties zweeg ik over mijn ziekte. Al vrij snel merkte ik dat bedrijven het niet erg waarderen wanneer je verteld dat je epilepsie hebt. Van het ene op het andere moment ben je toch niet geschikt voor het werk, is de andere kandidaat toch beter.
Terwijl je toch een geschikte student, werknemer en collega bent als de ander niet weet dat je medicatie slikt voor een ziekte die goed onder controle is te krijgen, maar in mijn geval, niet helemaal te genezen.
Ik kan bijna hetzelfde doen als al mijn leeftijdsgenoten, alleen niet ladderzat worden en achter het stuur kruipen. Waar anderen tot diep in de nacht doorgaan, lig ik redelijk op tijd op bed en word de volgende ochtend zonder kater wakker.
Ik draag een geheim bij me, waardoor ik niet altijd even eerlijk kan zijn tegen anderen. De mensen aan wie ik het verteld heb, kende ik grotendeels ook al voor mijn eerste aanval en die weten dat er zelden iets met me gebeurd. Ik zou het graag willen vertellen aan anderen, zonder gelijk gezien te worden als patiënt. Niet iedereen met epilepsie heeft er in dezelfde mate last van. Als ik dagelijks een insult zou krijgen, dan had ik nooit een hbo-opleiding kunnen volgen of lange tijd zelfstandig op vakantie gaan.
Ik zou graag eerlijk willen zijn over mijn epilepsie en anderen vertellen hoe ze ernaar moeten handelen, mocht het ooit mis gaan. Maar ik heb helaas gemerkt dat zwijgen beter is.