Mijn broer heeft epilepsie. Ik was jong toen ik geconfronteerd werd met een grote aanval van hem. Ik wist toen niet wat het was en dacht dat hij dood ging. Het heeft een enorme impact op mij gehad. Uiteraard gebruikt hij sindsdien medicatie. Of hij nadien nog toevallen heeft gehad weet ik niet want we waren niet altijd samen. De medicatie sloeg op den duur goed aan en ik ben
onbeschrijfelijk dankbaar hiervoor. Hij is al een hele tijd vrij van toevallen en woont zelfs zelfstandig. En hoewel de aanval alweer heel lang geleden is blijft er toch nog altijd die angst van…het zal toch niet. Soms durf ik er niet over te praten omdat ik door mijn bijgelovigheid bang ben het op te roepen…Ik heb een uitstekende band met mijn broer en ben ervan overtuigd dat die aanval op die bewuste dag mij heeft doen beseffen hoeveel ik van hem houd en wellicht nog meer van hem ben gaan houden. Maar ik wou dat dit niet nodig was geweest.
Frank.