""Ik mis mijn oude leven""

Lotte (24) heeft epilepsie. In een korte periode heeft ze veel zware aanvallen gehad. Stukje voor stukje moet ze steeds meer van haar leven inleveren. In dit blog schrijft ze over haar ervaringen.

Een half jaar verder

Een half jaar verder

Op het moment van schrijven, 24 september, ben ik bijna een half jaar verder in het proces. Ik heb heel veel onderzoeken gehad en heel veel medicatie uitgeprobeerd. Maar het is een echt doolhof om uiteindelijk iets te vinden wat bij mij past en ook echt helpt.  

Ik heb aan het begin van mijn proces veel bijwerkingen gehad van alle medicatie, waardoor ik door mijn eigen familie en vriendinnen niet meer herkend werd. Ik had zwaar ondergewicht en was mijn eigen persoonlijkheid volledig verloren.  

Op dit moment ben ik, na een langdurige behandeling in het Amphia ziekenhuis, onder behandeling bij Kempenhaege. Dit is een gespecialiseerde kliniek in epilepsie en bevindt zich in Oosterhout. En ik wil jullie meegeven dat deze kliniek echt aan te raden is. Ja, het is pittig. Ja, je moet heel hard werken en ja, ik heb tot op heden nog steeds epileptische insulten. Maar ik word zo enorm goed geholpen en gehoord door alle professionals die hier dag en nacht hard aan het werk zijn.  

Omdat ik momenteel nog niet stabiel ben en nog aan het opbouwen ben met medicatie, ben ik ook nog niet aan het werk. Iedere dag is anders en dit moet ik accepteren. Ik kan met mijn hand op mijn hart zeggen dat ik een sterker persoon ben geworden door deze nare periode. Ik ben mijzelf zo bewust geworden van de kleine, mooie dingen in het leven en ik ben zo dankbaar voor al mijn lieve vriendinnen, familie, mijn lieve vriend die bijna continu bij mij is, en al mijn collega’s. Ik mis mijn "normale" leventje heel erg en besef mij heel goed dat dit nog een lange strijd wordt, maar door hun weet ik zeker dat ik er uiteindelijk zal komen.

"Hallo lieve mensen!"

"Hallo lieve mensen!"

Allereerst wil ik jullie bedanken om dit te lezen. Niet voor mijzelf. Maar vooral voor alle mensen die worstelen met epilepsie.  

Ik ben Lotte, 24 jaar oud. In een enorm korte tijd heb ik een heel groot deel van mijn mooie, gezellige leventje helaas moeten inleveren. Ik wil mijn verhaal graag met jullie delen. Niet om in de "spotlights" te staan, maar juist om jullie een indruk te geven van mijn leven met epilepsie. Misschien kan ik jullie wel een stapje verder helpen.  

16 April 2020
Na een gezellig dagje winkelen met mijn mama, kleedde ik mij om zodat ik nog een lekker rondje kon hardlopen met mijn vriend…. Vanaf dit moment veranderde alles. Vanuit de woonkamer hoorde mijn vriend een harde knal, hij ging kijken. Op dat moment lag ik schokkend in de slaapkamer. 112 werd gebeld en daar ging ik, met de ambulance naar het ziekenhuis. Dit keer helaas niet om zelf te werken.  

Al snel was duidelijk dat ik een zwaar epileptisch insult doorgemaakt had. Zelf was ik in een "diepe slaap" terechtgekomen. Mijn lieve vriend en familie zijn continu bij mij geweest. Ondanks dat ik er op dat moment niets van meegekregen heb, voelt het zo geliefd dat zij constant over mij gewaakt hebben.

Het was zondagmorgen half negen toen ik na drie dagen eindelijk weer "wakker" werd. De eerste vragen die in mij opkwamen, waren: waar ben ik en wat is er gebeurd? Niet wetende dat we al drie dagen verder waren…. Ik zag voor mij een whitebord hangen waar op stond "U bevindt zich op de afdeling Neurologie" en al snel kwam er een lieve verpleegkundige bij mij om mij te troosten want ja, natuurlijk was ik overstuur.  

Mijn vriend stond al snel naast mijn bed, en oh wat was het fijn om van een vertrouwd persoon te horen wat er allemaal was gebeurd in de afgelopen dagen.  

In haar volgende blog vertelt Lotte over haar ervaringen na een half jaar epilepsie.