"De epilepsie blijft altijd in je achterhoofd"

Richard en Lindsey collecteren samen voor het Epilepsiefonds

Lindsey en Richard zetten zich al jaren met hart en ziel in voor de collecte van het Epilepsiefonds. Vorig jaar organiseerden zij zelfs een darttoernooi waarvan de opbrengst ten goede kwam aan het fonds. Daar kon niet anders dan een bijzonder verhaal achter zitten. Wij belden met Lindsey en Richard.

Ernstig auto-ongeluk

Bijna twintig jaar geleden kreeg Richard een ernstig auto-ongeluk. Daar vertelt hij nuchter over. "Ik had een dubbele schedelbasisfractuur. Ik was verlamd vanaf mijn middel en had door de schade in mijn hersenen epilepsie gekregen. Na drie maanden coma begon de revalidatie. Na een half jaar kreeg ik weer gevoel terug in mijn onderlichaam en leerde ik weer lopen. Toen bleef alleen de epilepsie nog over."

Aanvalsvrij dankzij een tabletje

"Ik zit niet zo in elkaar dat ik me snel door iets uit het veld laat slaan" vertelt Richard. "Ik heb inmiddels zoveel meegemaakt dat ik mentaal wel tegen een stootje kan. Door de aanvallen was het wel lastiger om dingen te ondernemen. En zeker in mijn werk vormde het een belemmering. Er werd mij in het begin bijvoorbeeld wel eens gevraagd of ik even de vrachtwagen of heftruck kon rijden. Daar dacht ik dan wel twee keer over na. Inmiddels ben ik aanvalsvrij dankzij een tabletje. Ik hoef dus bijna geen rekening meer te houden met epilepsie. Maar het blijft wel altijd in je achterhoofd."

Als je vingers je lief zijn…

"Ik vond het in het begin best wel spannend dat Richard epilepsie had" vult Lindsey aan. Eigenlijk heb ik helemaal niet zoveel aanvallen meegemaakt. Maar de eerste keer schrok ik wel. Gelukkig had Rich me verteld wat ik moest doen. Dat heb ik netjes gedaan, ondanks dat de toegesnelde EHBO'ers daar anders over dachten. Zij wilden hem iets tussen de tanden doen, terwijl Rich me had verteld dat dat niet te doen was. Dat heb ik ze dus ook sterk afgeraden. Ik zei: "Als je vingers je lief zijn, kun je dat maar beter niet doen". Dat hielp."

Niet alleen vissen

"De aanvallen zelf vond ik niet zo eng," vervolgt Lindsey "maar het idee dat hij alleen ergens zou zijn als het zou gebeuren vond ik wel naar. Rich houdt bijvoorbeeld heel veel van vissen, en in het begin wilde ik echt niet dat hij alleen ging. Het idee dat hij tijdens een aanval in het water zou kunnen vallen, benauwde me. Daarom wilde ik het liefst dat er altijd iemand was die met hem mee ging. Toen hij aanvalsvrij werd, hoefde dat gelukkig niet meer."

Samen voor het Epilepsiefonds

Samen voor het Epilepsiefonds

Lindsey: "We waren eigenlijk altijd al actief voor goede doelen omdat we dat belangrijk vinden en we er goed in zijn. Op een dag zei Rich opeens dat hij zich ook graag wilde inzetten voor een goed doel dat dichtbij hem stond: het Epilepsiefonds. Dat kon ik natuurlijk alleen maar aanmoedigen." Richard: "Ik weet wat epilepsie kan betekenen in een mensenleven en ben heel blij dat ik medicijnen heb die voorlopig mijn aanvallen kunnen onderdrukken. Het kan zo zijn dat mijn lichaam over een aantal jaar zo aan de medicijnen gewend raakt, dat ze niet goed meer helpen. Dan moeten mijn artsen kijken of dat op te lossen valt. Ik hoop dat er tegen die tijd zicht is op een oplossing. Het Epilepsiefonds zet zich daarvoor in. Daarom vind ik het belangrijk mijn steentje bij te dragen."