Diepe Brein Stimulatie (DBS)

Deep Brain Stimulation (DBS), of diepe hersenstimulatie, is een relatief nieuwe behandelmethode bij epilepsie. DBS wordt al langer succesvol uitgevoerd bij Parkinsonpatiënten. Sinds 2011 wordt de behandeling bij een zeer beperkt aantal epilepsiepatiënten in Nederland gebruikt.

Wanneer komt iemand in aanmerking voor DBS?

DBS wordt alleen gebruikt bij zware vormen van focale epilepsie. Omdat DBS een ingrijpende behandelmethode is, wordt het meestal alleen overwogen als de patiënt geen baat heeft bij medicatie of als de patiënt na een hersenoperatie nog steeds last heeft van aanvallen. DBS wordt nog maar bij een zeer beperkt aantal patiënten in Nederland uitgevoerd. Mogelijk wordt de techniek in de toekomst vaker gebruikt als behandelmethode.

Hoe werkt DBS?

Bij DBS worden er elektroden op de thalamus aangebracht. De thalamus is een centraal gelegen deel van de hersenen. Het speelt een belangrijke rol bij het doorgeven van signalen, bij het sturen van bewegingen en bij emoties. Via de elektroden kan de thalamus geprikkeld worden met kleine stroomstootjes. Hierdoor wordt een belangrijk epileptisch netwerk onderdrukt. De sterkte en frequentie van de stroomstootjes kan met een soort afstandsbediening per patiënt worden aangepast.

Meestal duurt het ongeveer een jaar om de behandeling optimaal in te stellen. De meeste patiënten zullen niet aanvalsvrij worden met DBS, maar bij 50% van de behandelde patiënten neemt het aantal aanvallen wel af. Omdat de methode nog erg nieuw is bij epilepsiepatiënten is de kans groot dat DBS in de toekomst nog verbeterd wordt. DBS is meestal geen vervangende methode voor medicatie; de patiënt blijft na de DBS-behandeling aanvullend nog medicijnen slikken.

Operatie

Omdat de elektroden diep in de hersenen moeten worden aangebracht, is een operatie bij DBS noodzakelijk. Voor de operatie wordt eerst met behulp van een MRI-scan bepaald waar de elektroden precies geplaatst moeten worden. Vervolgens brengt de neuroloog 2 elektroden op de thalamus aan, één in de linker hersenhelft en één in de rechter. Deze elektroden zijn met een draad verbonden aan een neurostimulator, een soort pacemaker. De stimulator wordt ergens anders in het lichaam aangebracht, meestal onder het sleutelbeen of in de buik.

Voor- en nadelen van DBS

DBS is een veelbelovende behandelmethode voor epilepsiepatiënten die geen baat hebben bij andere behandelingen. Het plaatsen van de elektroden gaat heel gericht, waardoor het grootste deel van de hersenen niet beïnvloed zal worden. Daarnaast is DBS niet definitief; als de behandeling niet aanslaat kan de neurostimulator gestopt worden. Eventueel kunnen de elektroden en de neurostimulator weer verwijderd worden.

DBS heeft ook nadelen. Er zijn risico’s tijdens de operatie om de elektroden in te brengen. Verder worden patiënten die DBS hebben ondergaan soms depressief. Dit komt omdat de thalamus ook betrokken is bij emoties. Mogelijk kan deze bijwerking in de toekomst verholpen worden door DBS te combineren met een andere methode. Als u wilt weten of u ook in aanmerking komt voor DBS, kunt u contact opnemen met uw behandeld arts.