MRI-onderzoek

De MRI-scan (Magnetic Resonance Imaging) werkt niet met röntgenstralen maar met radiogolven. Mensen liggen kortdurend in een sterk magneetveld. Ieder atoom of molecule in ons lichaam is als een heel klein, losliggend magneetje te beschouwen. Het magneetveld van de MRI brengt al deze magneetjes even in dezelfde richting, net zoals gebeurt met de naald van een kompas. Ieder soort atoom of molecule heeft zijn eigen tijd nodig om weer terug te keren naar de oorspronkelijke positie. De grote magnetische spoel in de MRI wordt gebruikt als antenne om dit te meten, waarna de gegevens van een groot aantal metingen worden verwerkt in een computer. Als resultaat geeft de computer een serie doorsneden van hoofd en hersenen, net als bij de CT-scan.

Het voordeel van de MRI-scan is dat magneetgolven even gemakkelijk bot passeren als andere weefsels. Voor röntgenstralen geldt dat niet. Bot houdt dit soort straling heel sterk tegen. Het gevolg is dat de CT-scan minder goede beelden geeft van hersengedeelten waar erg veel bot omheen zit (de kleine hersenen) of die er erg dicht tegen aan liggen (de temporaal- of slaapkwab). Veranderingen in de structuur van de hersenen zijn op een MRI-scan beter te zien dan op een CT-scan. Botafwijkingen zijn beter te zien op de CT-scan. Het aantal plaatsen in Nederland waar MRI-scans gemaakt worden is de laatste jaren uitgebreid. CT-scans kunnen op meer plaatsen worden gemaakt.

Cardiologisch onderzoek

Als de arts denkt dat de epilepsie te maken heeft met de bloedtoevoer naar de hersenen wordt een ECG ('hartfilmpje') gemaakt. Hartritmestoornissen kunnen zowel bij kinderen als bij volwassenen verschijnselen geven, die lijken op epileptische aanvallen.